نوشته زیر از نوشته های آیةا...جوادی آملی(روحی فداه)برگزیده

شدند.چون بیانات حضرت استاد(که خدا از عمر ما بکاهد و بر

عمرش بیافزاید)کاملا بین و روشن است از هر توضیح و دخل و

تصرفی اجتناب می کنم امید است بیانات ایشان راهگشای دین و

دنیای ما باشد.البته تذکر یک نکته را ضروری می دانم و آن تطبیق

شرایط کنونی جامعه مان با این بحث است.

پس از پيروزي انقلاب شكوهمند اسلامي كه ملّت ايران آزاد شدند،

رها شدگان از حدّ و بند به چند دسته تقسيم شدند؛ دسته‌اي

ندانستند كه اين زنجير و بند را به دست و پاي چه كسي بزنند.

لذا، آن را به دست و پاي دين زدند و دين را در قيد و بند و زنجير

كشيدند. گروه ديگري قيد و بندها را به دست و پاي طغيان و

سركشي‌ها زدند؛ زيرا مي‌دانستند كه هر طغياني زمينهٴ‌ تشكيل

نظام طاغوت است. برخي نيز قيد و بندها را از دست خود برداشتند

و به دست و پاي كسي نبستند؛ بلكه بي‌تفاوت ماندند همين امر،

فرايند انقلاب پيامبر اسلام (صلي الله عليه و آله و سلم) در صدر

اول اسلام است. از اين‌رو، اميرالمومنين (عليه‌السلام) به مالك

اشتر مي‌فرمايد: فإنّ هذا الدّين قد كان أسيراً فى أيدى الأشرار،

يُعمَل فيه بالهوي و تُطلب به الدنيا (1)؛ اين دين، در دست اشرار

و بدكاران اسير و گرفتار بود و در آن، به ميل و هوا رفتار مي‌شد و

آن وسيلهٴ‌ دنيا طلبي قرار مي‌گرفت.

به ديگر سخن، انقلابي به وسيله پيامبر اسلام (صلي الله عليه و

آله و سلم) شكل گرفت و مردم از قيد و بند بت‌پرستي و ثَنَويت

جاهلي آزاد شدند و پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) دستور

داد تا بت‌ها را خُرد كردند و مسجد الحرام و كعبه را از لوث آن‌ها

پاك و طاهر ساخت و همهٴ‌ بت‌ها را نزد باب بني‌شيبه دفن كرد و

فرمان داد كه حاجيان از اين باب، وارد مسجد الحرام شوند تا

مسألهٴ‌ بت و فرهنگ بت‌پرستي براي هميشه در زير پاي

موحّدان قرار گيرد.

در اين ميان، گروه فراواني دانستند كه همهٴ‌ مشكلات اجتماعي

و ديني آنان از همين بت‌ها و شرك و كفر به وقوع پيوسته است.

از اين‌رو، موحّد شدند. گروه ديگري از اين آزادي، بهره‌برداري

صحيح نكردند و بي‌تفاوت ماندند، و گروه طغيان كه هنوز رسوبات

جاهلي در جانشان نشسته بود و سايه‌هاي جهالت بر روحشان

افكنده بود، اسلام ظاهري آوردند ـ مانند امويان و مروانيان ـ

چنان كه اميرمؤمنان (عليه‌السلام) دربارهٴ‌ آن‌ها فرمود: ما

أسلموا ولكن استسلموا (2).

اين گروه، مسلمان نشدند، بلكه تظاهر به اسلام كردند و در

فرصت مقتضي، قيد و بندهايي كه بايد به دست و پاي

طاغوت‌ها و شيطان‌ها و ابليس‌ها بگذارند، بر گردن دين زدند و

به دست و پاي شريعت بستند و شريعت را به زنجير كشيدند و

در اسارت نگه داشتند و از اسلام راستين انتقام گرفتند؛ چنان‌

كه يزيد گفت: نه دين و وحي‌اي آمد و نه قرآني نازل شد: فلا

خبر جاء و لا وحى نزل.

امويان به خيال خام خود، پس از دربند كردن دين و به زنجير

كشيدن آن، پنداشتند كه دين را اعدام كردند و به زعم خود،

دين را كه بازيچه مي‌دانستند، از بين بردند؛ ولي امام سجاد و

زينب (عليهماالسلام) در صحابت سالار شهيدان و با رهبري آن

ذات مقدس، دين را زنده كردند و غل‌هاي سنگين و زنجيرها را از

دست و پاي دين باز كردند و آن‌ها را به درب خانهٴ‌ ناميمون

بني‌اميّه و بني‌مروان زدند و براي ابد رسوا و منكوبشان ساختند.

از امام سجاد (عليه‌السلام) در دروازهٴ‌ شام پرسيدند كه در اين

پيكار، چه كسي پيروز شد؟ فرمود: اگر مي‌خواهي بداني كه

چه كسي پيروز شد، هنگام نماز، اذان و اقامه بگو: عن أبى

عبداللّه (عليه‌السلام) قال: لما قدم على بن الحسين و قد

قُتل الحسين بن على(صلوات اللّه عليهما) إستقبله إبراهيم

بن طلحة بن عبيداللّه وقال: يا على بن الحسين من غلب؟ و

هو يغطّى رأسه و هو فى المحمل قال: فقال له على بن

الحسين: إذا أردت أن تعلم من غلب و دخل وقت الصلاة فأذّن

و أقم (3)؛ يعني اذان و اقامه بگو تا معلوم شود كه اشهد أن

محمداً رسول اللّه به بلنداي جهان بشريت، طنين انداز است و

فرهنگ او سر تا سر گيتي را در مي‌نوردد.

1. نهج البلاغة، نامهٴ‌ 53.
2. همان، نامهٴ‌ 16.
3. بحارالأنوار، ج 45، ص 177.
وحي و نبوت، ص 187-189

منبع:سایت اسرا

نوشته شده توسط مسلم در دوشنبه 8 تیر1388 |