به انسان دستور داده اند مراقب شؤون ظاهر و باطن

خود باشد؛ يعني نفس خود را زير نظر بگيريد و از آن

حساب‌رسي داشته باشد. در اين صورت اگر خلاف‌ها

بيش از صواب‌ها باشد بايد نقصان را جبران كرد و اگر

صواب‌ها بيشتر باشد بايد شكرگزاري كرد؛ ضرورت

مراقبت براي آن است كه انسان موجودي است كه

هر آن احتمال سقوط دارد و از ياد قيامت فاصله

مي‌گيرد. خداي سبحان به پيامبر گرامي اسلام

(صلي الله عليه و آله و سلم) سفارش اكيد دارد:

«فلا يصدّنّك عنها مَن لا يؤمِن بها و اتّبع هواهُ

فترْدي «﴿1﴾؛ زنهار مردمي كه به قيامت ايمان ندارند

و پيرو هواي نفسند تو را از آن روز هولناك باز ندارند و

غافل نكنند وگرنه هلاك خواهي شد. هواي نفس

انسان را هم از توجه به مبدأ باز مي‌دارد هم از عنايت

به معاد.

1 ـ سورهٔ طه، آيهٔ 16

معاد در قرآن، ص 34 ـ 35.